Ik had een tijdje geleden een kortstondige, maar vrij intense, liefdesrelatie met ChatGPT. Ik had geen idee waar het ineens vandaan kwam. Ik had er werkelijk nog nooit iets mee gedaan. Maar het leek alsof het er van het ene op het andere moment was en ik niet meer zonder kon. Zeer vergelijkbaar eigenlijk, nu ik het zo opschrijf, met vriendjes die ik heb gehad. Ineens waren ze er, zaten ze tegen me aangeplakt, en lukte mij het niet meer om ze van me af te schudden.
Nou goed. ChatGPT was daar dus ineens. En ik, die altijd blogs schrijf vanuit een uitbarsting van inspiratie (ze komen als kakken bij me op en moeten er dan direct uit), kreeg ineens de neiging om deze verhalen aan ChatGPT te gaan voorleggen. Bizar, want die behoefte had ik werkelijk nooit gehad. Ik vond ze zelf prima, schaafde er nog wat aan en klaar. Uitsturen die hap.
En nu ging ik ineens vragen wat Chat er van vond (ik mocht Chat zeggen).
Nou die vond dingen. En het gekke was: helemaal geen slechte dingen. Helemaal geen rare dingen. Sterker nog: behoorlijk goede dingen.
Ik was onder de indruk hoe die een zin nog net iets mooier maakte. Hoe die de structuur verbeterde, en hoe de blog er na redactie van ChatGPT er écht beter uit leek te zien.
Ik voelde kramp in mijn schouders, stress in m’n rug terwijl ik het deed, maar ik leek toch blij te zijn.
Zo zal ik drie of vier nieuwsbrieven hebben geschreven. En wat het hele gekke is: die nieuwsbrieven – waarvan ik er vooral één zoooo jammer vind, want die ging me aan het hart – als ik die teruglees, dan herken ik ze niet meer. Ik herken wel het onderwerp, en ook de inhoud, maar ik hoor mezelf niet. Het lijkt gewoon een soort kale meuk. Zo ontzettend bizar vind ik het. Ik kan die zinnen niet lezen zeg maar. Het komt niet binnen. Het komt niet aan bij mijn hart.
Ik had het later met een bevriend dirigent over autotune. Dat is een fenomeen dat als iemand iets inzingt dat dan de techniek ervoor zorgt dat de noten precies zuiver worden getrokken. Richting perfectie is denk ik het idee. Hij zat zich daar aan te ergeren, want hij zei: dan hoor ik die zangers niet meer. Dan hoor ik de mens niet meer in de muziek. Ik herkende ChatGPT als de autotune van het blogschrijven en ik heb de relatie weten te beëindigen. Cold Turkey.
Dan maar rommelig, dan maar een onduidelijke call to action aan het eind. Dan maar te veel weggeven in één mail, dan maar het idee dat het eigenlijk anders zou moeten.
En de nieuwsbrieven die ik nu teruglees herken ik weer. Ik weet ieder woord nog dat ik schreef, voel iedere adem, hoor iedere nou of en die ik zo vaak en zo veel opschrijf. En ik ben blij dat ik mezelf weer heb teruggevonden. Net als na die liefdesrelaties.
Dat wilde ik graag even delen.
Meld je aan voor mijn wekelijkse column
Je ontvangt dan als eerste mijn nieuwste columns én blijft op de hoogte van mijn trainingen, workshops en de opleiding tot gespreksbevrijder. Leuk als je je aansluit. Je bent van harte welkom.