Ik wil graag iets zeggen over geluk. Of over het uiten daarvan. Dat is voor mij iets heel kwetsbaars. Ik heb meer talent voor het uiten van verdriet dan voor het uiten van geluk. Ik heb het altijd moeilijk gevonden om te zeggen dat ik iets heel leuk vind, dat ik een goede vakantie heb gehad, dat mijn dag heerlijk was.
In dat uitspreken schuilt altijd gevaar. Ik weet niet precies waarom. Ik vermoed dat ik het uiten van verdriet, of eerder van verongelijktheid of zieligheid, altijd als veilig heb ervaren. Daarmee had ik denk ik meer controle over hoe er op mij gereageerd werd, of was het vanzelfsprekender wat die reactie zou zijn. Mijn geluk zou wel eens niet verdragen kunnen worden door de ander.
Het zit me in de weg, merk ik. Mijn hang naar me rot voelen, me zwaar voelen, het moeilijk hebben met mezelf. Het houdt me klein en maakt me minder kwetsbaar. Als heeft het wel de schijn van kwetsbaarheid.
Heel langzaam, voel ik, verschuift er iets in mij. Heel langzaam begin ik te voelen dat ik een keus heb. Dat ik óók kan kiezen voor lichtheid, voor vrolijkheid, voor: het gaat goed.
Ik oefen ermee. En hoewel ik altijd als ik het benoem een draaikolk voel in mijn borstgebied, een soort enorm heftige golfbeweging die mijn woorden direct de andere kant op wil sturen, kies ik er nu toch soms voor. En ik geloof dat het helpt. Want naast die golf voel ik ook een soort stevigheid. Langzaam opkomen. Alsof ze naast me komt staan.
Dus.
Ik had een heerlijke dag.
Echt waar. Ik was er zelf bij.
Alle liefs,
Tyche
Meld je aan voor mijn wekelijkse column
Je ontvangt dan als eerste mijn nieuwste columns én blijft op de hoogte van mijn trainingen, workshops en de opleiding tot gespreksbevrijder. Leuk als je je aansluit. Je bent van harte welkom.