Drie mannen en ik

Drie mannen en ik. Dat is in het kort de omschrijving van het gesprek zonder doel afgelopen keer.

Het was een beetje anders dan anders en dat had met van alles te maken.

De laatste tijd merkte ik dat het Gesprek zonder Doel me eigenlijk te veel kostte.
Ik heb het opgezet met het idee iets te doen voor de maatschappij. Meer mensen met elkaar in contact te brengen. Mensen helpen naar elkaar te luisteren. Mensen met verschillend stemgedrag elkaar laten ontmoeten. Met elkaar over moeilijke onderwerpen praten.

En aldus geschiedde. We voerden mooie gesprekken. De deelnemers gingen er ontspannender uit dan ze erin gingen. Er kwamen mensen weer terug.

En toch. Ik merkte dat ik het zwaar vond. Dat ik zat met het aantal mensen dat kwam. Dat het me iets deed dat ik nog niet zoveel mensen uit de wijk had bereikt. Dat daar een soort schaamte op zat. Ik merkte dat ik het uiterst goed ging voorbereiden. Niet zozeer inhoudelijk. Maar wel mentaal. Ik ging van tevoren oefeningen doen. Zorgen dat ik in mijn lijf kwam. Schreef mezelf leeg over wat zo’n gesprek voor mij betekende.
Ik nam het Heel. Erg. Serieus.

En dat was vermoeiend. Deze woensdag had ik daar niet zo’n zin in. Ik dacht: pfff, nou laat maar. Ik ga gewoon en ik zie wel of er iemand komt.

Om 19:58 uur was er nog niemand. En ik dacht: oeoe, das ook lekker, kan ik zo gewoon weer naar huis. Maar toen ging de bel. En daar stonden ineens drie mannen voor de deur. Waarvan twee heel erg lang. Dat was extra geinig eraan.

Het was zo verrassend.

Normaal komen er meer vrouwen op af. En al helemaal niet drie mannen tegelijk. We hadden een gesprekje over wat ze hier had gebracht en eentje zei: ik vind het wel fijn als het maar een uurtje duurt. Ook al zo bevrijdend. Gewoon zeggen wat je wil. Nou. Dat leek mij ook wel fijn.

Het was een mooi uur.

Reacties:

Ik ga energieker naar huis dan dat ik kwam.

Ongelooflijk hoe goed je iemand in 7 minuten leert kennen. 

Bijzonder hoe je beeld van iemand toch niet blijkt te kloppen als je iemand open en eerlijk hoort praten.

Zo fijn. Ik was blij.

• Dat het een uur was.
• Dat ik het niet zo serieus had genomen. 
• Dat er toch mensen kwamen.
• Dat het zo mooi en waardevol was.

Wat het me heeft geleerd voor de volgende gesprekken.

Je hoeft je niet meer op te geven. Kom gewoon. 

Het is de laatste woensdag van de maand, behalve in april, die schuift een week op.

Weimars Wijkpaleis in Den Haag. Weimarstraat 300. Van 20:00  – 21:30 uur.

Als je het leuk vindt om mensen erop te attenderen. Doe dat dan vooral. Ik heb hele leuke ansichtkaarten. Als je wilt, stuur ik je een setje toe, dan kun jij die weer versturen of ergens neerleggen waar je dat wilt.

En verder: kom gewoon lekker langs. Als je mensen wilt ontmoeten. Als je over dingen wil praten die niet altijd makkelijk zijn. Als je contact wilt maken.