De verkiezingen zijn voorbij. Nederland heeft gesproken, zeggen ze dan.
Maar is dat zo? Hebben we gezegd wat we werkelijk vinden?
Ik weet het niet.
Mijn stiefzoon heeft niet gestemd, omdat hij vond dat hij zich er niet goed genoeg in had verdiept om een weloverwogen keuze te maken. Jammer, vind ik. Ik vind stemmen belangrijk.
Maar aan de andere kant: zo zouden misschien meer mensen moeten denken.
Want hoe kun je eigenlijk stemmen als je niet weet waarop en je het alleen doet op basis van een gevoel?
En wat zegt dat gevoel dan eigenlijk?
In 𝘡𝘰𝘮𝘦𝘳𝘨𝘢𝘴𝘵𝘦𝘯 zei een van de politici die ik het hoogst heb zitten, de burgemeester van Amsterdam Femke Halsema (ik citeer uit mijn hoofd):
“𝐃𝐞 𝐡𝐮𝐢𝐝𝐢𝐠𝐞 𝐩𝐨𝐥𝐢𝐭𝐢𝐞𝐤 𝐡𝐨𝐮𝐝𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐧𝐨𝐞𝐠 𝐫𝐞𝐤𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐩𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧.”
Die zin is me steeds bijgebleven.
Ik ben het er zo mee eens.
Dat is denk ik precies wat er aan de hand is: mensen voelen zich niet gehoord.
En volgens mij is het vervolgens de pijn die stemt.
Die roept eigenlijk: 𝘩𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫, 𝘩𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫!
Of misschien zelfs: 𝘩𝘦𝘭𝘱 𝘮𝘪𝘫 𝘢𝘭𝘴𝘫𝘦𝘣𝘭𝘪𝘦𝘧𝘵.
Wat als we zouden luisteren naar die pijn?
Als we daar eens rustig voor gingen zitten, met een kopje thee erbij?
En als we dan luisteren naar de pijn van de ander, en vertellen over de onze.
Want ook vertellen is een vorm van luisteren.
Ik vraag me af wat er was gebeurd als we dat eerst hadden gedaan.
En dán waren gaan stemmen.
Als de pijn gehoord is, ontstaat er ruimte.
Ruimte voor hoop, verbinding en beweging.
Daarna pas ontstaat de bereidheid om samen op te gaan voor een betere toekomst.
Een toekomst waarin we allemaal mogen bestaan.
Meld je aan voor mijn wekelijkse column
Je ontvangt dan als eerste mijn nieuwste columns én blijft op de hoogte van mijn trainingen, workshops en de opleiding tot gespreksbevrijder. Leuk als je je aansluit. Je bent van harte welkom.