ChatGPT als vertrouwenspersoon

Laatst vroeg ik ChatGPT hoe ik ermee om moest gaan als ik me boos voelde op iemand omdat die, naar mijn gevoel, meer had (of leek te hebben) dan ik.
Afgunst dus.

Het hielp.
Een beetje.

Ik vond het vreemd dat ik gerustgesteld kon worden doordat een computer tegen me zei: het is niet stom dat je dit voelt.

Ook vrienden raden me tegenwoordig aan om het aan ChatGPT te vragen als ik ergens mee zit. En dat zegt, denk ik, iets over hoe spannend we het vinden om zulke dingen tegen elkaar te zeggen. Om te delen hoe we ons voelen.

En dát we van alles voelen, kun je aflezen aan hoe massaal we het intypen op onze computertjes.
Het zegt iets over hoe onveilig het voor ons is om onze pijn en gevoelens te delen.
Onze angsten, teleurstellingen, verdriet.
We vinden het te kwetsbaar, te privé, niet ter zake doende.
Maar ondertussen dragen we het de hele dag met ons mee.

En dat wat daarbinnen zit, vindt op de een of andere manier altijd een weg naar buiten, ook als je het niet deelt.
Opluchting, ruimte en beweging zitten ’m juist in gedeelde kwetsbaarheid.
Jij laat iets zien. De ander laat iets zien.
Dáár ontstaat verbinding.

We hebben er behoefte aan, maar we durven het niet.
En uit armoede grijpen we naar gesprekspartner ChatGPT.

Het helpt.
Misschien.
Een beetje.

Maar een echt mens helpt meer.

Dus ik nodig je uit:
vertel iets over jezelf. Aan iemand.
Iets waarvan je denkt dat het niet de moeite waard is, niet belangrijk, maar wat wel steeds in je hoofd maalt.
Deel iets dat net buiten je comfortzone ligt, maar nog wel veilig voelt.
Vraag de ander om niet te reageren.
Het is fijn als de ander luistert en laat weten dat zij of hij het heeft gehoord.
Daarna kun je de ander vragen ook iets te delen.

Laten we oefenen ons aan elkaar te laten zien.
Het vergt moed, maar het zal je beter laten voelen dan ChatGPT ooit kan.

Succes 💪