Als het over echt belangrijke dingen gaat verschillen we natuurlijk helemaal niet zo veel van elkaar. Dat we van onze partner houden, van onze familie, van onze kinderen. Dat we het belangrijk vinden om die een goede start te geven in het leven. Dat we onze vriendschappen koesteren.
Zo begon de allerlaatste aflevering van de bekroonde serie Oogappels, waarin we vier gezinnen volgen met opgroeiende puberkinderen. Een absolute aanrader. Ik kijk de serie nu met mijn dochter van elf en het is zo ontzettend leuk om met haar te kijken naar gewone gezinnen met gewone problemen over onderwerpen waar zij straks allemaal mee te maken krijgt. We kijken, we babbelen en we huilen.
Bovenstaande zin wordt uitgesproken door een van de opa’s in de serie. Die spreekt in de camera en zegt deze tekst. En het raakte me zo. Want ik dacht alleen maar: jaaa precies. Jaaaaaa. We verschillen helemaal niet zoveel van elkaar.
Ik weet nog goed dat dat me zo opviel toen ik op mijn 26ste een reis maakte door Midden-Amerika. Dat ik dacht: we zijn allemaal hetzelfde, maar toch anders. Ik raakte bevriend met twee jongens uit Nieuw Zeeland, die de wind misten. Dat zou nooit in me opgekomen zijn. Dat je wind kon missen. Ik ontmoette twee meisjes uit Israël die al twee jaar in het leger hadden gezeten. Ik logeerde een tijdje bij mensen die mij Spaans leerden en die mij uitlachten om het rare gebaar dat ik maakte als ik het eten lekker vond. Dat betekende namelijk: je bent gek. Allemaal culturele verschillen. Maar nog veel meer viel me op dat we zo ontzettend op elkaar leken. Ik schreef destijds in een blog: We willen allemaal hetzelfde, we doen allemaal hetzelfde, we zijn allemaal moe na een dag duiken, we willen allemaal een douche ´s ochtends, zijn allemaal blij met de verse vis uit de zee, en zijn nog blijer met de prijs van die vis. Het maakt uiteindelijk helemaal niet uit waar je vandaan komt, je bent gewoon een mens.
Ik heb me er sindsdien altijd mee bezig gehouden. Dat we zo op elkaar lijken. En dat we dat soms op de een of andere rare manier niet zien. Omdat we alleen maar naar die cultuurverschillen kijken.
Ik geloof er heilig in dat als we meer delen met elkaar, dat we ons openen naar de ander, en naar de ander luisteren zonder directe reactie van onszelf, dat we dan weer gaan zien hoeveel we gemeen hebben, hoe onze behoeftes op dezelfde plaats liggen en dat we allemaal lieve mensen zijn.
Met liefde,
Tyche
Meld je aan voor mijn wekelijkse column
Je ontvangt dan als eerste mijn nieuwste columns én blijft op de hoogte van mijn trainingen, workshops en de opleiding tot gespreksbevrijder. Leuk als je je aansluit. Je bent van harte welkom.