Ik begon het jaar huilend.
Ik weet niet precies waarom, maar fijn voelde ik me niet deze december.
Iets met overgang, vermoeidheid, de maatschappij, voor jezelf proberen te kiezen maar dat eigenlijk te eng vinden en daar dan een combinatie van.
En dan al die verplichtingen! Hahahaha, oh mijn hemel, dat was te veel, en het lukte me niet om daar goed mee om te gaan.
Nou goed, alles gaat voorbij. Zo ook mijn decembermaand.
En toen kwam WOU. Dat is een orkest waar ik in speel. Het staat voor Weekend Opera Utrecht en dat betekent dat we met een gigantisch orkest en koor in een weekend een opera instuderen en die ook uitvoeren.
Ik wilde niet. Ik kon niet meer. Ik wilde afzeggen. Ik wilde onder een deken. Ik wilde alleen maar huilen. Maar. Ik ging toch.
De muziek was prachtig. Onweerstaanbaar.
De zangers waren adembenemend.
Ik kwam een klein beetje bij.
Ik probeerde voor mezelf te zorgen.
Af en toe een boekje in een pauze in plaats van een gesprek.
Of anders een gesprek met iemand die ik echt fijn vind.
En het was grappig, want ik was zo moe. Te moe om mijn tranen binnen te houden.
Dus ik huilde tijdens een prachtige lunch waarin we zo open kwetsbaarheden met elkaar deelden dat het verbond.
En ik huilde toen ik onze dirigent zag, van wie ik zo hou, en die af en toe van geluk en ongeluk tegelijk uit elkaar lijkt te spatten. Als ik naar hem kijk zie ik eigenlijk alleen maar liefde.
En na afloop deelde ik dat met hem. Dat kon ik wederom niet zonder tranen. Ik deelde dat het me zo raakte hem te zien dirigeren. Dat ik zoveel echtheid zat.
En dat ontroerde hem.
En het verbond.
En zo sprak ik ook een van de zangeres aan, die mij zo geraakt had. Ook dat kon ik niet zonder tranen.
En het verbond.
Ik vind mijn tranen niet makkelijk. En soms wou ik dat ik ze meer in toom had.
Maar steeds (als het me niet lukt om ze in toom te houden, want ook ik blijf dat gewoon de hele tijd proberen) zie ik weer hoe verbindend het eigenlijk is.
En ik moet altijd aan mijn dochter denken die ooit zei: ‘mama, verdriet is juist lief’.
Dus ik wens jullie het komende jaar een lach, maar ook zeker een traan.
En dat je je in al je emoties maar verbonden mag voelen.
PS. In deze derde podcast zonder doel komt ook verdriet is juist lief voor. Het is een thema deze dagen.
Meld je aan voor mijn wekelijkse column
Je ontvangt dan als eerste mijn nieuwste columns én blijft op de hoogte van mijn trainingen, workshops en de opleiding tot gespreksbevrijder. Leuk als je je aansluit. Je bent van harte welkom.